Widma mojego życia. Pisma o depresji, hauntologii i utraconych przyszłościach

„Widma mojego życia” to zbiór esejów Marka Fishera o kulturze, która wciąż wraca do dawnych stylów i niespełnionych obietnic przyszłości. Autor pyta, dlaczego muzyka, film i literatura tak często czerpią z przeszłości, a wyobrażenie radykalnie innego jutra stało się trudne. Do opisania tego doświadczenia używa pojęcia hauntologii: przeszłość nie znika, lecz powraca jako ślad możliwości, które nigdy się nie urzeczywistniły.

Fisher łączy analizę utworów z refleksją nad późnym kapitalizmem i jego wpływem na wyobraźnię społeczną. Pisze o muzyce Joy Division i Buriala, filmach Christophera Nolana oraz Stanleya Kubricka, a także o prozie Davida Peace’a i Johna le Carrégo. Szuka w tych dziełach sygnałów utraconych przyszłości i pyta, co mówią one o poczuciu stagnacji. Osobiste doświadczenie depresji zestawia z jej społecznymi i politycznymi uwarunkowaniami, zamiast sprowadzać ją wyłącznie do indywidualnego problemu.

Eseje pokazują, jak dźwięki, obrazy i opowieści mogą przechowywać pamięć o dawnych wizjach zmiany. Angielski oryginał ukazał się w 2014 roku jako „Ghosts of My Life: Writings on Depression, Hauntology and Lost Futures”. Polski przekład przygotowali Tymon Adamczewski i Andrzej Karalus.