Lalka

„Lalka” Bolesława Prusa to jedna z najważniejszych powieści w historii literatury polskiej. Ukazywała się w odcinkach na łamach „Kuriera Codziennego” w latach 1887–1889, a w wydaniu książkowym w 1890 roku. Od początku budziła zarówno podziw, jak i kontrowersje. To wielowątkowa, pełna niedopowiedzeń opowieść o nieodwzajemnionych uczuciach, utraconych złudzeniach i zmarnowanych możliwościach, a zarazem konfrontacja romantycznego i pozytywistycznego idealizmu z realiami życia.

Akcja toczy się głównie w Warszawie pod koniec lat siedemdziesiątych XIX wieku. Głównym bohaterem jest Stanisław Wokulski – kupiec, który dorobił się znacznego majątku, człowiek o dwóch obliczach: trzeźwo myślący racjonalista, a zarazem romantycznie zakochany idealista. Obiektem jego uczucia jest arystokratka Izabela Łęcka, kobieta swojej epoki, oddzielona od prawdziwych uczuć murem konwenansów. Ważną część powieści stanowi pamiętnik starego subiekta Ignacego Rzeckiego, przyjaciela Wokulskiego.

Prus zamierzał przedstawić polskich idealistów na tle rozkładu społecznego, w którym ludzie wartościowi marnują się, a nieuczciwym się powodzi. Powieść ukazuje przekrój ówczesnego społeczeństwa – od arystokracji i mieszczaństwa po biedotę Powiśla. To wydanie zostało opatrzone ilustracjami.