Ramajana. Epos staroindyjski

„Ramajana” to jeden z dwóch wielkich eposów staroindyjskich, obok „Mahabharaty”, spisany w sanskrycie, wywodzący się z tradycji ustnej i przypisywany legendarnemu poecie Walmikiemu. To wydanie ukazuje się w przekładzie Elżbiety Walter w serii Wierzenia i zwyczaje.

Epos opowiada historię księcia Ramy, następcy tronu w Ajodhji, który na skutek dworskiej intrygi zostaje skazany na wieloletnie wygnanie. Do lasu udaje się wraz z nim żona, Sita, oraz wierny brat, Lakszmana. W czasie pobytu w puszczy Sitę porywa Rawana, król demonów władający Lanką. Próba jej odzyskania prowadzi do dramatycznej walki dobra ze złem, w której Ramie pomagają sprzymierzeńcy, między innymi małpi wódz Hanuman, i która kończy się zwycięstwem bohatera.

Utwór bywa odczytywany zarówno jako alegoria pełna baśniowych motywów, jak i opowieść mogąca mieć historyczne korzenie. Przede wszystkim jednak służy przekazywaniu dharmy – zasad etycznych hinduizmu, których uosobieniem jest Rama. Ukazując ideał króla, męża, żony, brata i władcy, epos przez wieki dostarczał wzorców postępowania i wyjaśniał, jak moralność i prawo podtrzymują harmonię świata. Do dziś inspiruje twórców literatury i filmu, a jego przesłanie o odwiecznej walce dobra ze złem i obronie sprawiedliwości pozostaje aktualne w każdej epoce.