Duma i uprzedzenie

Powieść Jane Austen, wydana po raz pierwszy w 1813 roku, rozgrywa się w Anglii na przełomie XVIII i XIX wieku. Rodzina Bennetów mieszka w majątku Longbourn w pobliżu miasteczka Meryton w hrabstwie Hertfordshire. Państwo Bennetowie mają pięć córek i ani jednego syna, a majątek objęty jest ograniczeniem dziedziczenia, które pozwala przekazać go wyłącznie męskiemu potomkowi. Po śmierci pana Benneta Longbourn ma więc przypaść dalekiemu kuzynowi, pastorowi Williamowi Collinsowi. Przyszłość dziewcząt zależy w praktyce od tego, czy przynajmniej jedna z nich korzystnie wyjdzie za mąż, dlatego pani Bennet usilnie zabiega o odpowiednie partie dla córek.

Sytuacja ożywia się, gdy pobliską posiadłość Netherfield wynajmuje zamożny Charles Bingley. Najstarsza z sióstr, łagodna Jane, szybko zyskuje jego sympatię. Zupełnie inaczej układa się znajomość drugiej córki, bystrej i niezależnej Elizabeth, z przyjacielem Bingleya, panem Darcym, właścicielem majątku Pemberley w Derbyshire. Jego wyniosłość i lekceważąca uwaga na jej temat sprawiają, że Elizabeth od pierwszego spotkania wyrabia sobie o nim jak najgorsze zdanie.

Niechęć bohaterki pogłębia historia, którą opowiada jej czarujący oficer milicji George Wickham, przedstawiający Darcy’ego w bardzo niekorzystnym świetle. Na losy rodziny wpływają również pastor Collins, który postanawia poszukać sobie żony wśród kuzynek, oraz jego protektorka, wpływowa lady Katarzyna de Bourgh. Powieść śledzi, jak pierwsze wrażenia, duma i uprzedzenia bohaterów zderzają się z faktami, a jednocześnie przedstawia z ironią obyczaje angielskiej prowincjonalnej szlachty, w której o małżeństwie decydują majątek, pozycja społeczna i konwenanse.