Pogrzebany olbrzym

„Pogrzebany olbrzym” to powieść Kazuo Ishigury, brytyjskiego pisarza, laureata literackiej Nagrody Nobla. Autor sięga w niej po konwencję fantasy i legendy arturiańskie, aby opowiedzieć przypowieść o pamięci, miłości, zdradzie, okrucieństwie i przebaczeniu.

Akcja toczy się w Brytanii kilka dziesięcioleci po odejściu Rzymian, w kraju, w którym Brytowie i Sasi żyją obok siebie w kruchym pokoju po niedawnej wojnie. Nad okolicą unosi się dziwna mgła, która sprawia, że ludzie szybko zapominają zarówno dawne, jak i całkiem świeże wydarzenia. Axl i Beatrice, starsze małżeństwo Brytów, postanawiają opuścić swoją osadę i odnaleźć syna, którego ledwie pamiętają. Wiedzą tylko, że tej podróży nie mogą już dłużej odkładać.

W drodze spotykają saskiego wojownika, chłopca naznaczonego tajemniczą raną oraz sędziwego rycerza z dawnej drużyny króla Artura. Wędrują przez krainę, w której obecne są ogry, zwodnicze zjawy i smoczyca, a ślady poczynań Artura i jego rycerzy wciąż wpływają na losy mieszkańców. Małżonkowie spodziewają się niebezpieczeństw, nie przewidują jednak, że wyprawa zacznie wydobywać na jaw sekrety, które dotąd tonęły w niepamięci, także te dotyczące ich własnego związku.

Powieść stawia pytania o to, czym jest pamięć dla jednostki i dla całej wspólnoty. Zastanawia się, czy pokój między narodami może opierać się na zapomnieniu dawnych krzywd, czy miłość dwojga ludzi przetrwa powrót wspomnień i co jest ważniejsze: obowiązek pamiętania czy potrzeba zapominania. Pod warstwą baśniowej przygody kryje się kameralna historia małżeństwa u schyłku życia, prowadzona spokojnym, stonowanym tonem charakterystycznym dla prozy Ishigury.

Książka trudno poddaje się klasyfikacji gatunkowej: łączy elementy powieści drogi, legendy rycerskiej i alegorii, a jej fantastyczna sceneria służy przede wszystkim rozważaniom o ludzkiej naturze.