Nie opuszczaj mnie (okładka filmowa)

„Nie opuszczaj mnie” to powieść Kazuo Ishiguro, brytyjskiego pisarza urodzonego w Japonii, laureata Literackiej Nagrody Nobla. Narratorką jest trzydziestojednoletnia Kathy H., która od wielu lat pracuje jako opiekunka i u progu zmiany w swoim życiu wraca pamięcią do dzieciństwa oraz młodości. Jej opowieść, prowadzona spokojnym, pozornie zwyczajnym tonem, stopniowo odsłania obraz Anglii końca XX wieku innej niż ta znana z historii.

Pierwsza część książki rozgrywa się w Hailsham, położonej na odludziu szkole z internatem. Uczniowie dorastają tam pod opieką wychowawców, zwanych opiekunami, z dala od świata zewnętrznego. Dużą wagę przywiązuje się do ich zdrowia oraz do twórczości plastycznej i literackiej, a najlepsze prace zabiera tajemnicza Madame do swojej galerii. Kathy wspomina szkolne rytuały, wymiany i wyprzedaże, drobne konflikty oraz przyjaźń z dwojgiem rówieśników: wybuchowym, wyśmiewanym przez kolegów Tommym i pewną siebie, lubiącą dominować Ruth. Dzieci wiedzą, że są wyjątkowe, lecz to, co im się mówi o ich przyszłości, dociera do nich tylko częściowo i w sposób, którego nie potrafią w pełni zrozumieć.

W kolejnych częściach bohaterowie opuszczają szkołę i trafiają do Chałup, gdzie po raz pierwszy stykają się z dorosłym życiem, a następnie rozpoczynają pracę, do której zostali przygotowani. Relacje w trójkącie Kathy, Ruth i Tommy komplikują się: przyjaźń miesza się z zazdrością, lojalność z poczuciem krzywdy, a uczucie, które łączy dwoje z nich, przez lata pozostaje niewypowiedziane. Wraz z bohaterami czytelnik poznaje prawdę o celu, w jakim powołano Hailsham, oraz o losie, jaki wyznaczono jego wychowankom. Pojawia się także pogłoska o możliwości odroczenia tego losu, która staje się dla nich źródłem nadziei.

Ishiguro wykorzystuje elementy fantastyki naukowej i dystopii, ale skupia się nie na technologii, lecz na psychice postaci i na sposobie, w jaki ludzie przyjmują narzucone im role. Powieść stawia pytania o granice postępu medycznego, o to, co stanowi o człowieczeństwie, o wartość pamięci oraz o znaczenie sztuki i miłości w życiu, którego długość jest z góry ograniczona. Istotną rolę odgrywa sama narracja: Kathy porządkuje wspomnienia, poprawia się, wraca do epizodów z przeszłości, a niedopowiedzenia mówią o jej świecie równie wiele co opisywane wydarzenia.

Książka ukazała się po raz pierwszy w 2005 roku i znalazła się w finale Nagrody Bookera. W 2010 roku została przeniesiona na ekran przez Marka Romanka, a w rolach głównych wystąpili Carey Mulligan, Andrew Garfield i Keira Knightley. Niniejsze wydanie w przekładzie Andrzeja Szulca ma okładkę nawiązującą do tej ekranizacji.