Atlantyk-trans

Punktem wyjścia książki jest pytanie o kolor oceanu oraz podróż transatlantykiem, podczas której Tomasz Szerszeń obserwuje morze, statek i ludzi przemieszczających się między kontynentami. Atlantyk nie pełni tu roli dekoracyjnego tła. Staje się podmiotem opowieści, archiwum ludzkich i pozaludzkich historii oraz przestrzenią, w której spotykają się doświadczenia migracji, ucieczki i poszukiwania nowego początku.

Autor wędruje po kolejnych pokładach statku i przygląda się oceanowi z różnych perspektyw. Wraca do losów uchodźców, wygnańców, pisarzy i artystek, którzy przekraczali Atlantyk, często poza utartymi szlakami. Śledzi znaczenia nadawane statkom i morskim podróżom, a także zastanawia się, jak zmienia się sytuacja człowieka, gdy turysta staje się uchodźcą, a droga przestaje być dobrowolną wyprawą.

Esej łączy obserwacje z rejsu z historią, kulturą, fotografią oraz osobistą pamięcią. Szerszeń analizuje relacje między ludzkimi dziejami a środowiskiem oceanu, na którym widoczne są skutki eksploatacji i katastrofy klimatycznej. Zajmuje go również sam proces pisania: granice języka, trudność opisu morza i doświadczenie pozostawania w tranzycie.

Atlantyk-trans jest zarazem zapisem podróży i próbą zrozumienia świata transatlantyckiego. Autor pokazuje ocean jako miejsce kruche, wieloznaczne i historycznie obciążone, a ruch pomiędzy lądami jako doświadczenie, które zmienia biografie, tożsamości i sposoby opowiadania o przeszłości.