Uwięzieni w słowach rodziców. Jak uwolnić się od zaklęć, które rzucono na nas w dzieciństwie

Słowa, które niszczą. Słowa, które budują.

Od początku życia funkcjonujemy wśród słów. To one nas kształtują, gdy jako dzieci jesteśmy najbardziej wrażliwi i bezbronni wobec przekazu rodziców, dziadków, opiekunów w przedszkolu i nauczycieli. Słowa nadają nam tożsamość – mogą wyposażyć w siłę i poczucie własnej wartości albo obarczyć oczekiwaniami, które wynikają z lęku i unieruchamiają. Tworzą wzorce myślenia i działania, z którymi nieświadomie idziemy przez życie.

Takie słowa działają jak zaklęcia. Mogą odebrać głos, bo „dzieci i ryby głosu nie mają”. Mogą zamrozić emocje, bo „chłopaki nie płaczą”. Mogą przysłonić potrzeby: „nie rób kłopotu”. Mogą odebrać odwagę wyrażania siebie, gdy wciąż słychać „nie wydziwiaj”. Mogą uśpić w nas życie na długie lata. Autorzy pokazują, że wobec takich sformułowań nie jesteśmy bezbronni: gdy uświadomimy sobie, które z nich nami sterują, możemy je odrzucić, sięgnąć po inne, wspierające słowa, stworzyć dla siebie nową rzeczywistość i stać się w pełni sobą.

Książkę napisali Agnieszka Kozak i Jacek Wasilewski – medioznawca i specjalista od retoryki, wykładowca Uniwersytetu Warszawskiego. Słowa mają moc – niszczącą lub budującą – i to od nas zależy, po które sięgniemy.