Uliica Ordener, ulica Labat. Autobiograwiury

Sarah Kofman, francuska filozofka znana przede wszystkim z prac poświęconych Nietzschemu i Freudowi, w tej książce wraca do własnego dzieciństwa w okupowanym Paryżu. Punktem wyjścia opowieści jest dzień w lipcu 1942 roku, gdy francuska policja zabrała z rodzinnego mieszkania jej ojca, rabina Berecka Kofmana. Dziewczynka nigdy więcej go nie zobaczyła, a ojciec zginął w Auschwitz. Autorka opisuje także to, co z czasem zrozumiała na temat jego losu.

Tytułowe ulice wyznaczają dwa bieguny tej historii. Przy rue Ordener mieszkała rodzina aż do aresztowania ojca, a przy rue Labat Sarah ukrywała się przez znaczną część dalszej wojny. Wcześniej matka rozesłała ją i pięcioro jej rodzeństwa do kryjówek na prowincji. Mała Sarah była dzieckiem chorowitym, mocno przywiązanym do matki i odmawiającym jedzenia niekoszernego, czego wymagał od rodziny także ojciec, co sprawiało kłopoty jej opiekunom. W końcu wróciła do Paryża, a gdy rodzina musiała opuścić mieszkanie przy rue Ordener, matka zaprowadziła dzieci do dawnej sąsiadki, paryskiej rozwódki z rue Labat.

Kobieta ta, nazywana przez dziewczynkę Mémé, otoczyła ją opieką i stała się dla niej kimś w rodzaju drugiej matki. Książka pokazuje, jak Sarah zostaje rozdarta pomiędzy wyczerpaną wojną żydowską matką a nadopiekuńczą, chrześcijańską opiekunką, a także spór o opiekę nad dzieckiem, który wybuchł między obiema kobietami po wyzwoleniu Paryża. Autorka wspomina również koleżankę ze szkoły, która stanęła w jej obronie przed antysemickimi zaczepkami. Wspomnienia układają się w opowieść o rozpadzie rodziny i końcu dzieciństwa na tle wojny, której ani dorośli, ani dziecko nie potrafili w pełni pojąć.