Stan splątania

Maria, Lena i Miłosz chodzą do tej samej klasy i mieszkają na jednym osiedlu, a mimo to prawie się nie znają. Każde z nich jest zajęte własnymi obowiązkami i zamknięte we własnych lękach. Łączy ich presja ostatniego roku szkoły podstawowej: egzamin ósmoklasisty oraz punkty za świadectwo, olimpiady, konkursy i wolontariat.

Maria żyje według planu ułożonego przez mamę, która uważa, że nie warto tracić czasu na drobiazgi. Codzienność dziewczyny to suplementy, zdrowe koktajle, plastikowa choinka i wigilia z cateringu. Lena nie rozstaje się ze słuchawkami, bo tylko tak potrafi odciąć się od ludzi. W domu to raczej ona opiekuje się matką niż odwrotnie, przez co czuje się stara i zmęczona, choć kiedyś lubiła rysować.

Miłosz chodzi w kapturze naciągniętym na głowę i dźwiga futerał z wiolonczelą. Stara się nie wyróżniać i wciąż słyszy, że musi być silny, ponieważ świat nie jest miejscem dla słabych.

Wszystko zmienia wolontariat, który trójka nastolatków ma odbyć w domu spokojnej starości. Obowiązek podjęty dla punktów okazuje się początkiem czegoś nowego. Spotkania z pensjonariuszami oraz konieczność współpracy sprawiają, że bohaterowie zaczynają ze sobą rozmawiać, a potem stają się sobie naprawdę potrzebni.

To doświadczenie wpływa nie tylko na nich, lecz także na ich rodziny. Roksana Jędrzejewska-Wróbel opowiada o samotności nastolatków, oczekiwaniach dorosłych i o tym, ile może dać kontakt z najstarszym pokoleniem. Pisze z humorem i empatią, nie upraszczając problemów, z jakimi mierzą się jej bohaterowie.

Powieść jest adresowana do starszych uczniów szkoły podstawowej i licealistów, ale ze względu na temat mogą po nią sięgnąć również rodzice i dziadkowie. Sprawdzi się jako punkt wyjścia do rozmowy o presji szkolnej i relacjach w rodzinie.