Opium w rosole

Akcja powieści rozgrywa się zimą 1983 roku w Poznaniu. Sześcioletnia Aurelia Jedwabińska, przedstawiająca się napotkanym osobom jako Genowefa, zagląda do obcych mieszkań i prosi o obiad. Nie chodzi jej jednak wyłącznie o jedzenie. Dziewczynka szuka serdeczności, zainteresowania i atmosfery wspólnego posiłku, których brakuje jej w chłodnym, uporządkowanym domu.

Jej wędrówki prowadzą do rodzin mieszkających na Jeżycach i splatają się z losami nastoletnich bohaterów. Janina Krechowicz, zwana Kreską, mieszka z dziadkiem i próbuje odnaleźć się w szkole, w której wychowawczynią jest wymagająca Ewa Jedwabińska. Jednocześnie Kreska skrywa uczucia do Maćka Ogorzałki, podczas gdy on skupia uwagę na Matyldzie. W codziennych wydarzeniach uczestniczą również Borejkowie i ich przyjaciele, znani z wcześniejszych części Jeżycjady.

Powieść pokazuje życie rodzinne i szkolne w realiach początku lat osiemdziesiątych, a przede wszystkim różne sposoby przeżywania samotności. Przypadkowe wizyty Aurelii odsłaniają, jak duże znaczenie mają bliskość, rozmowa i zwyczajne gesty troski. Jej obecność wpływa na relacje między dorosłymi i młodymi bohaterami, zmuszając ich do uważniejszego spojrzenia na potrzeby innych osób.