Obłęd. Tom 1–3

Wznowienie monumentalnej, trzytomowej powieści Jerzego Krzysztonia „Obłęd”, po raz pierwszy wydanej przez PIW w 1979 roku. Edycja opiera się na wersji autorskiej z 1995 roku, wolnej od ingerencji cenzury, i ukazuje się w serii „Polskie prozy”.

Książka uchodzi za jedno z najważniejszych, a zarazem najbardziej zapomnianych dzieł polskiej prozy drugiej połowy XX wieku. Jest literacką kroniką popadania w chorobę psychiczną i dramatycznych prób odzyskania siebie.

Krzysztoń (1931–1982) sięgnął w niej po własne doświadczenie pobytów w szpitalach psychiatrycznych. Powstał zapis egzystencjalnej walki, duchowego rozdwojenia i rozpadu, ale także wytrwałego trwania i nadziei. Niemal tysiąc stron tego świadectwa bywa zestawiane z klasyką literatury egzystencjalnej. Wydawca nazywa je świadectwem mroków i kroniką odradzania się.

Bohaterowie, nazywani w powieści chorymi na życie, są postaciami konkretnej epoki, a jednocześnie uniwersalnymi znakami zmagania się człowieka z losem, systemem i samym sobą. Książka podejmuje trudną tematykę kryzysu psychicznego.