Moje schronienie i moja burza

Śmierć Mary Roy skłoniła Arundhati Roy do opowiedzenia historii, której centrum przez całe życie zajmowała matka. Pisarka opuściła rodzinny dom jako osiemnastolatka, a po latach zaskoczyła ją siła żałoby. We wspomnieniach próbuje zrozumieć więź z kobietą, która dawała jej oparcie i jednocześnie była źródłem napięć. Nie układa tej relacji w prostą opowieść o zgodzie lub zerwaniu: wraca do miłości, gniewu, podziwu i potrzeby niezależności.

„Moje schronienie i moja burza” prowadzi przez dzieciństwo Roy w Kerali, młodość w Delhi lat siedemdziesiątych oraz kolejne etapy jej pracy twórczej. Ważną postacią pozostaje Mary, samotna matka, nauczycielka i założycielka szkoły, która zyskała w Indiach rozgłos także dzięki swojej działalności publicznej. Autorka przygląda się temu, jak dokonania matki i codzienność rodziny wpływały na nią oraz jej brata. Rozważa również, dlaczego odejście z domu stało się dla niej warunkiem zachowania więzi z Mary.

Historia rodzinna splata się z opowieścią o pisaniu. Roy wraca do powstania „Boga rzeczy małych”, do poszukiwania własnego języka i do późniejszej pracy nad prozą oraz esejami. Pokazuje też, jak jej dorosłość przebiegała na tle przemian politycznych w Indiach, w tym wzrostu hinduistycznego nacjonalizmu. Pytanie o stosunek pisarki do spraw publicznych sąsiaduje tu z pytaniem o granice osobistej pamięci: co można ujawnić, opisując najbliższych, i jak mówić o osobie, której obraz w domu różni się od wizerunku znanego innym?

To pierwsza książka wspomnieniowa Roy, opublikowana po angielsku w 2025 roku jako „Mother Mary Comes to Me”. Polskie wydanie przełożyła Ewa Horodyska.