Mistrzowie Polskiej Fotografii. Fortunata Obrąpalska

Album otwiera serię „Mistrzowie Polskiej Fotografii” i jest poświęcony Fortunacie Obrąpalskiej (1909–2004), jednej z nielicznych kobiet, które w XX wieku na trwałe zapisały się w dziejach polskiej fotografii. Jej zainteresowanie tym medium zrodziło się w Wilnie, mieście, w którym przed wojną działał i nadawał ton środowisku Jan Bułhak.

Znajomość z Bułhakiem, nawiązana w 1938 roku, wpłynęła na piktorialny charakter wczesnych zdjęć artystki, które mieściły się w nurcie fotografii krajobrazowej. Po przeniesieniu się do Poznania Obrąpalska zwróciła się ku poszukiwaniom z pogranicza surrealizmu i abstrakcji. Z 1948 roku pochodzi jej najbardziej znany cykl „Dyfuzja w cieczy”, ceniony za połączenie wartości dokumentalnych z artystycznymi. Fotografka eksperymentowała z technikami takimi jak pseudosolaryzacja i bromografika, a jako członkini awangardowej grupy 4F+R uczestniczyła w ważnych wystawach powojennej sztuki nowoczesnej.

Tom opracowała Monika Kozień, kuratorka związana z Muzeum Fotografii w Krakowie. Zawiera wybór prac dokumentujących najważniejsze etapy twórczości Obrąpalskiej – od wileńskich pejzaży po poznańskie eksperymenty –.