Jedyna pociecha w tym, że może być gorzej. Listy 1953–2011

Tom zbiera korespondencję Wisławy Szymborskiej i Tadeusza Różewicza, prowadzoną przez pięćdziesiąt osiem lat, od 1953 do 2011 roku. Poetów połączyło „Życie Literackie”: Szymborska pracowała tam jako redaktorka i od 1953 roku publikowała wiersze Różewicza.

Początkowo oficjalny ton listów stopniowo ustępuje prywatnemu, a zwroty „Szanowna Pani” i „Szanowny Pan” zamieniają się z czasem w „Drogą Wisławę” i „Tadzia”. Korespondenci piszą o środowiskowych plotkach i niesnaskach, o roli poezji, o sprawach osobistych i o codzienności, także tej trudnej.

Listy, pełne subtelnego humoru i wzajemnej uprzejmości, dokumentują wieloletnią relację dwojga twórców, którzy należą do najważniejszych postaci polskiej poezji drugiej połowy XX wieku.