Ludzie na moście wyd. 2026

Ludzie na moście to tom wierszy Wisławy Szymborskiej, który ukazał się w 1986 roku, dziesięć lat po zbiorze Wielka liczba z 1976 roku. Książka zawiera zaledwie dwadzieścia dwa utwory, lecz kilka z nich należy dziś do kanonu polskiej poezji, między innymi O śmierci bez przesady, Do arki, Jarmark cudów oraz Głos w sprawie pornografii.

Wiersze powstawały w trudnym dla Polski okresie: w czasie narastającego oporu wobec socjalistycznej rzeczywistości, stanu wojennego i lat osiemdziesiątych. Bezpośrednich nawiązań do ówczesnej sytuacji politycznej jest w nich niewiele, jednak w utworze Dzieci epoki poetka zauważa, że w takich czasach polityczny wydźwięk mają zarówno słowa, jak i milczenie. Tom został wyróżniony nagrodą przyznaną przez podziemną Solidarność.

Zbiór porusza tematy przemijania, śmierci, roli sztuki i jej trwałości oraz granic poezji. W wierszu O śmierci bez przesady humor i ironia służą oswajaniu lęku przed umieraniem. Trema dotyczy odrębności poezji wobec prozy, a tytułowy utwór Ludzie na moście jest pochwałą sztuki jako sposobu utrwalania chwili, połączoną z pytaniem, czy czas da się naprawdę zatrzymać.