Dziewczyny ocalałe. Prawdziwe historie

Przetrwały największe ludobójstwo w dziejach świata.

„Powiedziałaś mi, że chcesz żyć” – usłyszała Zofia od swojej mamy, z którą zbiegła z obozu na Majdanku. Krystyna wraz z rodzicami uciekała kanałami z płonącego warszawskiego getta. Danuta przez całą wojnę była zdana na łaskę obcych ludzi.

Zajęcie Polski przez nazistów oznaczało dla tutejszych Żydów koniec spokojnego życia. Zaczęły się pierwsze szykany – pobicia, kradzieże, nakaz noszenia opaski z gwiazdą Dawida. Potem przyszły zbrodnie. Ludzi zamykano w gettach, w których panował głód i szerzyły się choroby, a tych, którzy przetrwali, czekał obóz koncentracyjny. To piekło przeżyli nieliczni.

Bohaterki książki Anny Herbich niczym nie zawiniły i nikogo nie skrzywdziły – miały pecha urodzić się w żydowskich rodzinach. Wychowane w czasach pokoju, nagle musiały stanąć oko w oko z okropieństwami wojny. Po kolei traciły najbliższych, były poniewierane, głodzone i krzywdzone, żyły w nieustannym strachu i pozbawiano je godności. Nieliczne spotkały na swojej drodze dobrych ludzi, inne musiały radzić sobie same. Przetrwały jednak – czasem jako jedyne z całej rodziny.