Dziennik pisarza. „Na wschód od Edenu” w osobistych zapiskach

Od 29 stycznia 1951 roku, przez blisko dziesięć miesięcy pracy nad powieścią „Na wschód od Edenu”, John Steinbeck rozpoczynał każdy dzień w ten sam sposób: pisał list do Pascala Coviciego, swojego przyjaciela i redaktora w wydawnictwie The Viking Press. Traktował tę korespondencję jako rozgrzewkę, która pomagała mu wejść w rytm pisania.

Listy powstawały w notesie podarowanym przez Coviciego: na lewych stronach Steinbeck pisał do redaktora, a na prawych kolejne partie pierwszej wersji powieści. Nie zostały wysłane ani nie były przeznaczone do druku, dlatego przypominają raczej zapiski z dziennika. Dotyczą problemów z planowaniem fabuły i konstruowaniem postaci, poszukiwań warsztatowych, dziennego tempa pracy, ale też spraw osobistych – bezsenności czy stolarskiego hobby pisarza.

To zapis zarazem intymny i praktyczny: po części autobiografia, po części obraz codziennej pracy pisarza. Pokazuje Steinbecka nie tylko jako autora wielkiej powieści, ale też jako człowieka z jego rytuałami, wątpliwościami, dyscypliną i potrzebą rozmowy z kimś, komu ufał. Zbiór ukazał się pośmiertnie w Stanach Zjednoczonych, a to jego pierwsze wydanie w języku polskim, w przekładzie Magdaleny Rychlik.

John Steinbeck (1902–1968) był amerykańskim powieściopisarzem, laureatem literackiej Nagrody Nobla z 1962 roku. Jego najbardziej znane powieści to „Grona gniewu”, „Myszy i ludzie” oraz „Na wschód od Edenu”.