Dziady. Część II

Druga część „Dziadów” Adama Mickiewicza, wydana w 1823 roku, to dramat romantyczny oparty na ludowych wierzeniach o kontakcie żywych ze zmarłymi. Akcja rozgrywa się nocą w przycmentarnej kaplicy, gdzie mieszkańcy wsi pod przewodnictwem Guślarza odprawiają dawny obrzęd dziadów.

Na wezwanie zgromadzonych pojawiają się kolejno duchy: dzieci Józio i Rózia, okrutny dziedzic oraz pasterka Zosia. Każdy opowiada o swoim życiu i o tym, co nie pozwala mu zaznać spokoju, przekazując żywym przestrogę: kto nie zaznał goryczy, nie był człowiekiem wobec innych lub nie dotknął ziemi, ten nie dostąpi nieba. Obrzęd kończy zjawienie się milczącego Widma.

Utwór łączy ludową moralność z romantycznym zainteresowaniem światem nadprzyrodzonym i jest lekturą w szkole podstawowej. Wydanie z serii „Klasyka z opracowaniem” zawiera tekst dramatu wraz z opracowaniem pomocnym w nauce; oprawa miękka, 48 stron.