Chłopcy z Placu Broni

Na początku XX wieku grupa budapeszteńskich chłopców spędza wolny czas na niezabudowanym Placu Broni. Pusty teren między kamienicami jest dla nich miejscem zabaw, spotkań i własną małą ojczyzną. Grupie przewodzi Janosz Boka, a najmłodszym i jedynym szeregowym członkiem jest drobny Ernest Nemeczek. O plac upomina się konkurencyjna drużyna Czerwonych Koszul dowodzona przez Feriego Acza. Jej członkowie spotykają się w Ogrodzie Botanicznym i przygotowują plan przejęcia terenu. Chłopcy z Placu Broni organizują obronę, wyznaczają role i próbują zdobyć informacje o przeciwniku. Nemeczek kilkakrotnie podejmuje ryzyko, by ostrzec kolegów i udowodnić, że jego pozycja nie świadczy o braku odwagi. Wyprawy do Ogrodu Botanicznego, zdrada jednego z członków grupy oraz surowe zasady honoru prowadzą do konfrontacji obu drużyn. Konflikt, początkowo przypominający dziecięcą zabawę, ma dla uczestników rzeczywiste konsekwencje. Ferenc Molnár pokazuje, jak chłopcy tworzą własną hierarchię, kodeks i pojęcie obowiązku. Powieść porusza tematy przyjaźni, lojalności, wykluczenia, odwagi i poświęcenia. Budapeszt oraz zmieniająca się miejska przestrzeń stanowią tło opowieści o miejscu, któremu bohaterowie nadają znaczenie większe niż zwykłemu placowi zabaw.