Widzenia nad Zatoką San Francisco

„Widzenia nad Zatoką San Francisco” to zbiór esejów Czesława Miłosza, wydany po raz pierwszy w 1969 roku w Paryżu. Powstał w czasie, gdy poeta wykładał na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley i z bliska obserwował Amerykę lat sześćdziesiątych: kontrkulturę, bunt studentów, rozwój techniki i mediów.

Książka jest zarazem portretem wewnętrznym emigranta, który przybył z innej części świata i próbuje zrozumieć cywilizację, w jakiej przyszło mu żyć. Miłosz pisze o kalifornijskiej przyrodzie i poczuciu obcości wobec niej, o religii i jej słabnięciu, o kapitalizmie, kulturze masowej i przyspieszeniu, któremu podlega współczesny człowiek. Zaznacza, że chodzi mu nie tyle o samą Amerykę, ile o kondycję dwudziestowiecznej cywilizacji.

Eseje łączą obserwację obyczajową z refleksją filozoficzną i autobiograficzną. Czytane dziś, w okresie kolejnych gwałtownych przemian, zachowują aktualność jako próba oswojenia świata, który zmienia się szybciej, niż człowiek zdąża go pojąć.