W kalejdoskopie wspomnień

Irena Libman opisuje doświadczenie zamknięcia w getcie łódzkim z perspektywy młodej, wykształconej kobiety. Pracowała w gettowej administracji, a jednocześnie codziennie mierzyła się z zagrożeniem życia, troską o bliskich i rozpadem świata znanego sprzed wojny. Jej wspomnienia pozwalają zobaczyć okupacyjną rzeczywistość także przez pryzmat doświadczeń kobiet.

Los samego tekstu jest częścią tej historii. Libman sporządzała notatki w getcie, lecz utraciła je podczas transportu do obozu. Po wyzwoleniu zaczęła odtwarzać zapiski z pamięci. W 1963 roku przekazała Żydowskiemu Instytutowi Historycznemu trzy ręcznie zapisane po polsku zeszyty pod tytułem „W kalejdoskopie wspomnień”. Opublikowany tom zawiera jej świadectwo ze wstępem i opracowaniem Zofii Trębacz.