Testamenty

„Testamenty” Margaret Atwood, w przekładzie Pawła Lipszyca, to kontynuacja „Opowieści Podręcznej” – jednej z najsłynniejszych dystopii XX wieku. Kanadyjska pisarka powróciła do świata Republiki Gileadu po ponad trzydziestu latach, a powieść została w 2019 roku wyróżniona Nagrodą Bookera, którą autorka otrzymała wspólnie z Bernardine Evaristo. Atwood przyznawała, że długo odmawiała napisania dalszego ciągu i zmieniła zdanie, obserwując współczesne przemiany społeczne i polityczne.

Akcja rozgrywa się piętnaście lat po wydarzeniach znanych z „Opowieści Podręcznej”. Sytuacja w totalitarnym Gileadzie jest coraz trudniejsza: brakuje żywności, rodzi się coraz mniej zdrowych dzieci, a reżim, choć wciąż bezwzględny, zaczyna wykazywać oznaki wewnętrznego rozkładu. Historia opowiedziana jest z perspektywy trzech kobiet, których losy okazują się ze sobą powiązane.

Pierwszą narratorką jest Ciotka Lydia – wpływowa postać w strukturach władzy, która w sekrecie spisuje własne świadectwo. Drugą jest Agnes, młoda kobieta wychowana w Gileadzie i przygotowywana do zaaranżowanego małżeństwa. Trzecią – Daisy, nastolatka dorastająca w Kanadzie, która odkrywa, że jej przeszłość ma bezpośredni związek z Republiką. Splecione relacje bohaterek odsłaniają kulisy funkcjonowania reżimu i prowadzą do wydarzeń, które mogą zachwiać jego fundamentami.

Powieść łączy elementy thrillera politycznego z refleksją nad władzą, manipulacją, przemocą instytucjonalną i odwagą jednostki. Atwood pokazuje mechanizmy, dzięki którym systemy totalitarne zdobywają i utrzymują kontrolę, a także drogi, jakimi mogą się rozpadać. Książkę można czytać jako samodzielną historię, choć znajomość „Opowieści Podręcznej” pozwala pełniej docenić jej odniesienia.