Szatańskie tango

„Szatańskie tango” to najważniejsza powieść w dorobku węgierskiego noblisty Lászla Krasznahorkaiego, wydana po raz pierwszy w 1985 roku, w przekładzie Elżbiety Sobolewskiej.

W podupadłej wsi na pustkowiu wegetuje grupa ludzi pozbawionych jakichkolwiek perspektyw na poprawę losu. Rytm ich życia wyznaczają powtarzalna, ciężka praca i wieczorne pijaństwo. Wszyscy dawno zatracili się w moralnym zepsuciu i wzajemnej niechęci. Gdy jednak w okolicy pojawia się Irimiás – dawny mieszkaniec wioski, przez lata uważany za zmarłego – niespodziewanie odzyskują wiarę w przyszłość.

Nie mając pojęcia, jakie zamiary naprawdę kryją się za powrotem mężczyzny, ulegają złudnej nadziei niczym zbiorowej halucynacji. „Zmartwychwstały” z pewnością „wypędzi wilgotną ciszę” i poprowadzi ich ku lepszemu. Czy dają się uwieść charyzmatycznemu przybyszowi, czy raczej własnej rozpaczy?

Przejmująca powieść Krasznahorkaiego to złożone studium zbiorowego obłędu. Bogata w literackie odniesienia i biblijne tropy, pozwala przyjrzeć się mechanizmom społecznej manipulacji i religijnego fanatyzmu, nie unikając egzystencjalnej refleksji nad stanem ducha człowieka ograbionego z godności i nadziei.