Świata jest za dużo

Wiosną 1946 roku w zniszczonej bombardowaniami kamienicy we Wrocławiu spotykają się ludzie, których wcześniejsze życie zostało przerwane przez wojnę. Przybyli z różnych miejsc, niosąc wspomnienia utraconych domów, rodzin, krajobrazów, smaków i języków. Na gruzach dawnej twierdzy Breslau próbują odnaleźć się wśród obcych sąsiadów i przestrzeni, która dopiero ma stać się ich własną. Każda z postaci skrywa inną przeszłość, rany oraz tajemnice, a ich losy stopniowo układają się w wielowarstwową opowieść o przesiedleniu i zaczynaniu od nowa.

Dolny Śląsk, Wrocław i Wałbrzych są główną sceną powojennego eksperymentu społecznego, w którym zderzają się pamięci ludzi wykorzenionych z wielu stron Europy. Powieść prowadzi jednak także do Lwowa, Drohobycza i Buenos Aires, wzdłuż Dniestru i Odry, przez różne epoki i odległe miejsca. Historie jednostek przenikają się, dopełniają i odsłaniają związki, których sami bohaterowie nie zawsze są świadomi. Ważnym motywem staje się odbudowa tożsamości: pytanie, co można zachować z dawnego życia, co trzeba porzucić i jak stworzyć wspólnotę po katastrofie.

Konstrukcja książki ma charakter konstelacyjny i panoramiczny. Wiele postaci, czasów i przestrzeni tworzy rozległą sieć zależności, pozwalając spojrzeć na historię zarówno z perspektywy codziennych doświadczeń, jak i procesów obejmujących całe społeczeństwa. Autorka pokazuje, jak prywatne wspomnienia spotykają się z oficjalnymi narracjami, a zmiana nazw, granic i przynależności wpływa na życie kolejnych pokoleń. W opowieści powracają pytania o pamięć miejsc, dziedziczenie traumy, możliwość zakorzenienia oraz o to, czy nowe życie może rzeczywiście zacząć się od czystej karty.

Powieść obejmuje wydarzenia rozgrywające się kilkadziesiąt i kilkaset lat temu, a także współczesność. Łączy historię powojennego zasiedlania Ziem Zachodnich z szerszą refleksją nad migracją, różnorodnością i odpornością wspólnot. Zamiast jednej linearnej biografii przedstawia przenikające się ludzkie losy i pokazuje, jak przeszłość pozostaje obecna w krajobrazie, rodzinnych opowieściach oraz codziennych wyborach. Jest to rozbudowana historia o odbudowie po wojnie, tworzeniu więzi wśród obcych i poszukiwaniu języka, którym można opowiedzieć złożoną zbiorową tożsamość.