Summa teologii, I, q. 75–119

Tom obejmujący kwestie 75–119 pierwszej części „Summy teologii” jest kontynuacją rozważań świętego Tomasza z Akwinu o dziele stworzenia. Dzieli się na dwie części: pierwsza poświęcona jest człowiekowi (q. 75–102), druga – Bożym rządom nad światem (q. 103–119).

Część antropologiczna zawiera rozważania o bardziej filozoficznym charakterze, dotyczące natury ludzkiej (q. 75–89), oraz zagadnienia teologiczne związane ze stworzeniem człowieka (q. 90–102). Opis natury ludzkiej obejmuje m.in. kwestie istoty duszy, jej władz i właściwych im działań. Akwinata nie omawia tu całej antropologii – jej część, zwłaszcza dotycząca uczuć, znajduje się w dalszych partiach dzieła. Pisząc o stworzeniu człowieka, św. Tomasz analizuje biblijne opisy tego wydarzenia, a szczególnie pierwotny stan sprawiedliwości, w którym człowiek się znajdował. Wśród tych rozważań znajdziemy m.in. słynną teorię poznania przez abstrakcję oraz fragmenty poświęcone wolności człowieka.

„Summa teologii”, pisana przez Tomasza z Akwinu (ok. 1225–1274) w latach 1265–1273 i pozostawiona przez niego nieukończona, jest najważniejszym dziełem średniowiecznej scholastyki i jednym z fundamentów myśli chrześcijańskiej. Wydawnictwo W drodze publikuje ją w nowym, starannie opracowanym przekładzie z łaciny, przygotowanym przez zespół tłumaczy.