Skończyły mi się oczy

Powieść obyczajowa Grażyny Jeromin-Gałuszki o czterech pokoleniach kobiet z jednej rodziny, mieszkających w starym pałacyku na obrzeżach małego miasteczka. Każda z nich jest inna i każda na swój sposób nie radzi sobie z codziennością: Karolina to wycofana nastolatka, Dagna jest niespełnioną artystką, Jadźka, kobieta już niemłoda, wciąż ugania się za mężczyznami, a seniorka rodu, Eugenia, najbardziej lubi pokera i dobre cygara.

Punktem wyjścia fabuły jest przegrana siedemdziesięciodwuletniej Gieni Marjańskiej, która traci w karty sumę znacznie przekraczającą możliwości rodziny. Dług zmusza ją do działania i do uporządkowania życia, które dotąd toczyło się w domu Marjańskich dość chaotycznie.

Pomoc proponuje Józef Nachalny, wieloletni przyjaciel Eugenii. Gotów jest spłacić dług, ale w zamian chce siedemnastu zegarów, które od pół wieku wiszą na jednej ze ścian pałacyku. Propozycja okazuje się trudniejsza do przyjęcia, niż mogłoby się wydawać, bo zegary nie służą jedynie do odmierzania czasu: strzegą rodzinnego sekretu, którego ujawnienie może zmienić sposób, w jaki bohaterki patrzą na własną historię.

Autorka rozwija opowieść o skomplikowanych więzach między matkami, córkami i wnuczkami, o zadawnionych urazach i przemilczeniach przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Dom, pełen pamiątek i niedopowiedzeń, jest tu równie ważny jak jego mieszkanki. Realistyczny obraz prowincjonalnego życia łączy się z humorem, wyrazistymi, nieco ekscentrycznymi postaciami i wątkiem tajemnicy.

Grażyna Jeromin-Gałuszka jest autorką powieści obyczajowych, w których wątki romansowe i kryminalne sąsiadują z elementami niezwykłości; debiutowała w 2007 roku powieścią „Złote nietoperze”, a w jej dorobku znajduje się między innymi pięciotomowa saga „Dwieście wiosen”.

Książka jest przeznaczona dla czytelniczek i czytelników polskiej prozy obyczajowej, zwłaszcza sag rodzinnych i historii o relacjach między kobietami.