Długie lato w Magnolii

W bieszczadzkim zakątku, z dala od głównych dróg, działa pensjonat Magnolia. Jego wyjątkową atmosferę tworzą związane z nim kobiety: znakomita kucharka Czesia Gawińska, malarka Doris, kelnerka Małgorzata oraz Marlena, która codziennie wpada tu na kawę. Każda ma własną historię i własne powody, dla których znalazła się w tym miejscu.

Pewnego dnia do pensjonatu przyjeżdża Maurycy Murawski, autor popularnych niegdyś kryminałów. Chce odnaleźć okolicę, która przed laty oczarowała go swoją aurą i natchnęła do napisania pierwszej powieści. Liczy, że powrót pomoże mu odzyskać twórczą energię.

We wsi poznaje emerytowanego komendanta policji. Stary policjant od dwunastu lat pokazuje każdemu, kto zatrzyma się pod sklepem, fotografię zaginionej dziewczynki i wciąż nie pogodził się z tym, że sprawy nie udało się wyjaśnić. Pisarz i były śledczy zaczynają wspólnie analizować tragiczne wydarzenia sprzed lat.

Początkowo wydaje się, że dawna historia nie ma nic wspólnego z teraźniejszością, a już na pewno nie z kobietami z Magnolii. Z czasem jednak tropy zaczynają się zbiegać, a spokojne lato w pensjonacie nabiera innego znaczenia. Bohaterowie muszą zdecydować, czy chcą poznać prawdę i co z nią zrobić.

Grażyna Jeromin-Gałuszka łączy w tej książce powieść obyczajową z wątkiem kryminalnym i szczyptą niezwykłości, charakterystyczną dla jej prozy. Dużo miejsca zajmują portrety kobiet, ich przyjaźń i codzienne rytuały, a bieszczadzki krajobraz jest czymś więcej niż tłem: współtworzy nastrój opowieści i wpływa na decyzje postaci.

Narracja toczy się niespiesznie, przeplatając wydarzenia bieżące z retrospekcjami, które stopniowo uzupełniają obraz dawnej tragedii. To historia o pamięci, winie i potrzebie domknięcia spraw z przeszłości.

Wydanie z dużą, czytelną czcionką jest przeznaczone dla osób starszych, słabowidzących i wszystkich, którym wygodniej czyta się tekst o powiększonym stopniu pisma.