Sen o Szepczącym Lesie

„Sen o Szepczącym Lesie” to powieść Dagmary Zielant-Woś z pogranicza fantastyki i literatury obyczajowej, czerpiąca z wierzeń słowiańskich. Jej akcja toczy się we współczesnej Polsce, w której wciąż istnieją miejsca nieopuszczone przez dawnych bogów.

Dragomira od lat żyje w pośpiechu, aż wreszcie jej ciało i psychika odmawiają posłuszeństwa. Za radą babci zostawia Warszawę i wyjeżdża w Bieszczady, do Orańców, małej wsi, z której pochodzi jej rodzina. Czas płynie tam inaczej: mieszkańcy nadal oddają cześć starym bogom, a magia jest częścią codzienności.

Bohaterka zamieszkuje w domu na skraju Szepczącego Lasu, gdzie granica między światem żywych i umarłych jest wyjątkowo cienka. Wychował ją ojciec, który odrzucił rodzimowierstwo, dlatego dopiero teraz odkrywa, że widzi i potrafi więcej niż inni ludzie. Stare fotografie, niepokojące sny i duch kobiety z pobliskiego dworu naprowadzają ją na ślad tragicznej miłości młodej hrabianki i cesarskiego oficera.

W rozwikłaniu tej historii pomaga jej Bruno, miejscowy przewodnik dusz. Razem próbują wesprzeć tych, którzy utknęli między światami. Okazuje się jednak, że dawne winy nie znikają wraz ze śmiercią, a ukrywane latami sekrety domagają się prawdy, sprawiedliwości i ofiary. Powieść łączy wątek romansowy z zagadką z przeszłości i nastrojem opowieści o duchach.

Książka spodoba się czytelnikom lubiącym nastrojową fantastykę osadzoną w polskich realiach i ludowych wierzeniach.