Puszcza gigantów. Rzecz o białowieskich dębach

Powszechnie znanym symbolem Puszczy Białowieskiej są żubry, ale żyją tu jeszcze większe olbrzymy. Rzadko je spotykamy, bo zwykle ukrywają się w głębi leśnej gęstwiny, z dala od dróg i szlaków turystycznych. To białowieskie dęby szypułkowe.

Książka opowiada o drzewach, ale także o ich „marnotrawstwie”, o którym czasem mówi się w dyskusjach o Puszczy Białowieskiej – czyli o pozostawieniu lasu samemu sobie, na pastwę owadów, grzybów i warunków atmosferycznych. Autorzy przekonują, że to trwające od stuleci „marnotrawstwo”, wbrew opiniom niektórych krytyków, nie zniszczyło puszczy. Przeciwnie – właśnie dzięki temu, że fragmenty puszczy pozostawiono bez większej ingerencji człowieka, stała się ona symbolem najbardziej naturalnego lasu niżowej Europy. Ich zdaniem jest też żywym zaprzeczeniem tezy, że lasy nie przetrwają bez pomocy człowieka.

Celem autorów – Tomasza Niechody, Piotra Chołuja, Aleksandry Aleksiejczuk i Konrada Wróblewskiego – było przedstawienie tematyki dębów w przystępny sposób i zachęcenie czytelników do odwiedzenia tego wyjątkowego miejsca w Polsce. Publikacja łączy więc cechy książki popularnonaukowej i krajoznawczej. Przedstawia wymiary najwyższych i najgrubszych dębów oraz drzew innych gatunków rosnących w Puszczy Białowieskiej – zarówno żywych, jak i martwych – i prowadzi do dębowych „sanktuariów”, gdzie rosną skupiska najwyższych i najpotężniejszych drzew. To tam można poczuć prawdziwą moc puszczy.