Pieśń o głodźe

Liczący ponad sześćset wersów poemat futurystyczny Brunona Jasieńskiego, autora tomu „But w butonierce” i jednego z czołowych przedstawicieli polskiego futuryzmu, opublikowany w 1922 roku. Niemal cały tekst, z wyjątkiem krótkiego fragmentu „Śpiew maszyńistuw”, zapisano zgodnie z zasadami pisowni fonetycznej, co jest zgodne z postulatami futurystów, a zarazem utrudnia lekturę.

Utwór jest chaotyczny i przesycony metaforami. Wyraża radykalizację poglądów politycznych poety i przedstawia wzburzony proletariat. Poemat spotkał się z niechęcią krytyki, a szczególnie ostro zareagował na niego Stefan Żeromski, który zarzucił Jasieńskiemu szkodzenie kulturze narodowej. Wkrótce potem poeta odszedł od futurystycznych eksperymentów językowych.