Pierwsza osoba liczby pojedynczej

„Pierwsza osoba liczby pojedynczej” to zbiór ośmiu opowiadań Harukiego Murakamiego, w których narrator – zgodnie z tytułem – mówi we własnym imieniu i chętnie wraca do przeszłości. Teksty mają ton wspomnieniowy: pojawiają się w nich lata studenckie, dawne znajomości i związki, młodzieńcze fascynacje oraz osobliwe zdarzenia, do których pamięć wciąż powraca.

Czytelnik odnajdzie tu motywy charakterystyczne dla twórczości japońskiego pisarza: tęsknotę za tym, co minęło, namysł nad miłością i sensem życia oraz przenikanie się tego, co realne, z tym, co nieprawdopodobne. W jednym z opowiadań występuje małpa mówiąca ludzkim głosem, w innym – tajemnicza płyta Charliego Parkera.

Szczególne miejsce zajmuje muzyka, która w kilku utworach staje się właściwą bohaterką. Narrator zastanawia się, jak brzmiałoby nagranie Parkera, gdyby saksofonista dożył epoki bossa novy; gdzie indziej „Karnawał” Schumanna, ulubiony utwór narratora i pewnej zagadkowej kobiety, prowadzi do rozważań o maskach, które nosimy, i o twarzach, które się pod nimi kryją.

Nową nutą w prozie Murakamiego jest poezja, obecna w dwóch tekstach. Jeden opowiada o spotkaniu z kobietą piszącą wiersze miłosne w stylu klasycznej poezji japońskiej, drugi zawiera żartobliwe wiersze białe poświęcone meczom baseballowym.

W całym zbiorze humor sąsiaduje z melancholią, a codzienność z zagadką, której narrator nie potrafi do końca wyjaśnić. Książka ukazuje się w przekładzie Anny Zielińskiej-Elliott i może być czytana niezależnie od innych utworów autora.