Nazywam się Romane Monnier

Thomas pamięta z wieczoru w barze niewiele: siedział obok młodej kobiety, a później stracił ciągłość wspomnień. Następnego dnia odkrywa, że ma jej telefon. Przypuszcza, że ona zabrała jego urządzenie, lecz Romane Monnier, bo tak nazywa się nieznajoma, zdaje się znikać bez śladu. Thomas chciałby oddać cudzą własność, ale żeby ją odnaleźć, zaczyna przeglądać pozostawione w telefonie materiały.

Wiadomości, fotografie, notatki, nagrania i historia wyszukiwania układają się w fragmentaryczny obraz życia Romane. Każdy element wydaje się osobisty, lecz nie daje pewności, że Thomas rozumie osobę, do której należał. Im więcej odkrywa, tym silniej angażuje się w poszukiwania. Zwykła pomyłka z telefonami zamienia się w próbę ustalenia, kim jest kobieta z baru, czego szukała i dlaczego pozostawiła po sobie dostęp do tak wielu prywatnych śladów.

Przeglądanie cudzego archiwum stawia Thomasa w niejednoznacznej sytuacji. Telefon ułatwia mu zdobywanie informacji, ale jednocześnie pozwala wejść w sferę, której Romane nie wyjaśniła mu osobiście. Odczytywane treści wywołują także skojarzenia z jego własną przeszłością. Powieść pokazuje, jak pozornie pełny zapis codzienności może ukrywać luki, sprzeczności i sprawy, których nie da się rozstrzygnąć na podstawie zdjęć czy wiadomości.

„Nazywam się Romane Monnier” łączy zagadkę z refleksją nad życiem zapisanym w urządzeniach cyfrowych. Opowiada o ciekawości, prywatności i o granicach poznawania drugiego człowieka przez pozostawione przez niego dane. Historia Thomasa i Romane rozwija się wokół pytania, czy telefon może być wiarygodnym świadectwem czyjegoś życia, kiedy właścicielka urządzenia nie może sama opowiedzieć swojej wersji wydarzeń.