Moje Powstanie Warszawskie. Świadectwo sanitariuszki

Barbara Gancarczyk, z domu Piotrowska, miała szesnaście lat, gdy wybuchła druga wojna światowa. W czasie Powstania Warszawskiego służyła jako sanitariuszka Batalionu AK „Wigry” na Starym Mieście. Pod ostrzałem pomagała rannym, choć brakowało leków, opatrunków, żywności i wody. Z płonącej katedry św. Jana Chrzciciela wyniosła zabytkową figurę Chrystusa. Jej wspomnienia przybliżają codzienność młodej kobiety, która musiała działać szybko i odważnie w skrajnie trudnych warunkach.

Kiedy obrona Starego Miasta upadła, Barbara zdecydowała się pozostać przy ciężko rannych kolegach. Nie mogli oni przejść kanałami do Śródmieścia, a ona nie chciała ich zostawić. Niemcy wywieźli ją później do obozu pracy. Udało jej się uciec i po wielu perypetiach wrócić do Warszawy w lutym 1945 roku. Było to miasto, w którym dorastała i z którym pozostała związana także po wojnie.

Po powrocie pracowała w Biurze Odbudowy Stolicy. Ukończyła Wydział Architektury Politechniki Warszawskiej i wykonywała zawód architektki. Od dzieciństwa związana z Saską Kępą, stała się również świadkiem powojennej odbudowy miasta. Za swoją postawę otrzymała podczas Powstania Krzyż Walecznych, a później między innymi Srebrny Krzyż Virtuti Militari oraz Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski.

„Moje Powstanie Warszawskie. Świadectwo sanitariuszki” oddaje głos uczestniczce wydarzeń, która pamięta walki, opiekę nad rannymi i własną drogę do domu. Książka ukazuje rolę sanitariuszek w powstańczej Warszawie oraz cenę ich decyzji. Historia Barbary Gancarczyk obejmuje także lata późniejsze, kiedy musiała odnaleźć swoje miejsce w stolicy odbudowującej się po zniszczeniach.