Kamienie na szaniec

„Kamienie na szaniec” Aleksandra Kamińskiego to opowieść o trzech harcerzach Szarych Szeregów – Janku Bytnarze „Rudym”, Aleksym Dawidowskim „Alku” i Tadeuszu Zawadzkim „Zośce” – którzy w okupowanej Warszawie brali udział w małym sabotażu i akcjach zbrojnych, w tym w akcji pod Arsenałem. Książka, napisana w czasie wojny i po raz pierwszy wydana konspiracyjnie w 1943 roku, należy do kanonu lektur szkolnych.

Niniejsze wydanie zilustrowano ponad osiemdziesięcioma fotografiami dokumentującymi kolejne etapy życia bohaterów: dom rodzinny, lata harcerskie, przyjaźnie i miłości, walkę oraz ostatnie dni. Dodano również zdjęcia młodzieży z drużyn i szkół noszących imiona Rudego, Alka, Zośki oraz samego autora, znanego pod pseudonimem Kamyk.

Tekst poprzedza wstęp Barbary Wachowicz, autorki wystawy „Kamyk na szańcu” i cyklu „Wierna rzeka harcerstwa”. Przytoczono w nim fragmenty nieznanego wcześniej pamiętnika Kamińskiego oraz jego list, w którym opowiada o powstawaniu książki, a także korespondencję Basi i Alka, wspomnienia matki i siostry Rudego oraz relacje przyjaciół i towarzyszy broni.

Aleksander Kamiński był harcmistrzem, pedagogiem i profesorem pedagogiki społecznej na Uniwersytecie Łódzkim, twórcą ruchu zuchowego. Podczas okupacji kierował Organizacją Małego Sabotażu „Wawer” i redagował „Biuletyn Informacyjny”, największe pismo polskiego podziemia. Jest także autorem książki „»Zośka« i »Parasol«” o harcerskich batalionach Armii Krajowej, stanowiącej kontynuację losów środowiska opisanego w „Kamieniach na szaniec”.