Fallen Timbers 1794

Książka przedstawia dzieje wojny, którą Stany Zjednoczone prowadziły pod koniec XVIII wieku z konfederacją plemion indiańskich zamieszkujących Terytorium Północno-Zachodnie, czyli ziemie między rzeką Ohio a Wielkimi Jeziorami. Po zakończeniu wojny o niepodległość kontrola nad tymi obszarami była dla młodego państwa warunkiem rozwoju osadnictwa na zachód od Appalachów. Wielka Brytania utrzymywała jednak w regionie swoje forty i wspierała miejscowe ludy, co dodatkowo komplikowało sytuację.

Pierwsze amerykańskie kampanie zakończyły się niepowodzeniem. W 1790 roku wojska Josiaha Harmara zostały zmuszone do odwrotu, a w listopadzie 1791 roku armia generała Arthura St. Claira poniosła nad rzeką Wabash dotkliwą klęskę z rąk połączonych sił indiańskich. Dopiero nowa formacja, dowodzona przez generała Anthony'ego Wayne'a, zdołała odwrócić losy konfliktu.

Decydujące starcie rozegrało się 20 sierpnia 1794 roku pod Fallen Timbers, w pobliżu rzeki Maumee, na terenie dzisiejszego stanu Ohio. Przeciwko wojskom Wayne'a i wspierającej je milicji z Kentucky stanęły siły konfederacji dowodzone między innymi przez Niebieską Kurtkę i Małego Żółwia, walczące razem z kanadyjską milicją. Bitwa trwała krótko i zakończyła się rozproszeniem sił indiańskich, a brytyjski komendant pobliskiego Fortu Miami odmówił otwarcia bram cofającym się wojownikom.

Konsekwencją zwycięstwa był podpisany w 1795 roku traktat w Greenville, na mocy którego większość obszaru dzisiejszego Ohio została otwarta dla osadnictwa.