Dzienniki 1913-1945

Jadwiga Beaupré, z domu Klemensiewicz, prowadziła dziennik od lat szkolnych przez całe życie. Ten tom obejmuje zapiski z lat 1913–1945. Autorka dorasta w Krakowie, w inteligenckiej rodzinie o tradycjach niepodległościowych: jej ojciec, Zygmunt Klemensiewicz, był lekarzem i politykiem, a matka, farmaceutka, należała do pierwszych kobiet studiujących na Uniwersytecie Jagiellońskim. Młoda kobieta szuka własnej drogi i próbuje zrozumieć, jakie miejsce może zająć w świecie ktoś urodzony na przełomie epok.

Początkowo wydaje się, że czeka ją jedynie tradycyjny los panny z dobrego domu. W 1921 roku wychodzi za mąż za Feliksa Beaupré, inżyniera rolnika, z którym prowadzi rodzinny majątek w Sygneczowie. Z czasem decyduje się jednak na studia medyczne, a po ich ukończeniu i obronie doktoratu podejmuje pracę lekarki w krakowskim szpitalu imienia Gabriela Narutowicza. Medycyna staje się dla niej formą służby drugiemu człowiekowi.

Dalsze zapiski dotyczą okresu wojny. Po kampanii wrześniowej autorka pracuje w szpitalu jenieckim i pomaga polskim jeńcom w ucieczkach, a następnie działa w konspiracji jako łączniczka. Po śmierci męża, aresztowanego w 1942 roku i zamordowanego w Auschwitz, przenosi się pod fałszywym nazwiskiem do Warszawy. W czasie powstania warszawskiego kieruje punktem łączności. Po kapitulacji trafia do niewoli niemieckiej: najpierw do Lamsdorf, a potem do obozu Zeithain, gdzie jest lekarką i komendantką części kobiecej aż do wyzwolenia w kwietniu 1945 roku. Zapiski z powstania i z obozów są relacją z pierwszej ręki o tych wydarzeniach. Tom uzupełniają fotografie z rodzinnych zbiorów, wcześniej niepublikowane.