Dolina Tęczy

Siódma część cyklu o Ani Shirley przenosi uwagę z samej bohaterki na jej dzieci oraz ich rówieśników. Akcja toczy się w Glen St. Mary, gdzie mieszka rodzina Blythe’ów. Anne i Gilbert wychowują szóstkę dzieci: Jema, Waltera, Nan, Di, Shirleya i Rillę. Do miasteczka przybywa nowy pastor prezbiteriański, John Meredith, owdowiały i pogrążony w myślach, który wraz z czwórką dzieci zamieszkuje na plebanii.

Ulubionym miejscem zabaw najstarszych Blythe’ów jest osłonięta od wiatru kotlina nieopodal ich domu, przecinana strumieniem i porośnięta świerkami oraz dzikimi wiśniami. Dzieci nazywają ją Doliną Tęczy. Właśnie tam poznają młodych Meredithów: Jerry’ego, Faith, Unę i Carla. Po śmierci matki rodzeństwo pozostaje niemal bez opieki, a mieszkańcy uważają je za rozbrykane i źle wychowane. Wkrótce do gromadki dołącza Mary Vance, sierota, którą dzieci pastora znajdują ukrytą w stodole po ucieczce od kobiety, u której była zmuszana do ciężkiej pracy.

Plotki i oceny sąsiadów sprawiają, że dzieci Meredithów próbują same pilnować swojego postępowania i wymierzają sobie kary za przewinienia, co prowadzi do poważnych konsekwencji. Ich ojciec z coraz większym poczuciem winy zastanawia się nad tym, jak je wychowuje.

Równolegle w miasteczku mówi się, że pastor powinien ponownie się ożenić. Sam Meredith zakochuje się w Rosemary West, mieszkającej ze starszą siostrą Ellen. Na drodze uczucia staje jednak obietnica złożona przez siostry po śmierci rodziców. Powieść opowiada o przyjaźni, lojalności, trosce o słabszych i codziennych radościach oraz smutkach dzieciństwa.