Do końca moich dni

Apolonia Dobkowska dorasta we dworze w Szczepankowie. Ma odziedziczyć duży majątek ziemski, wyjść za mąż i prowadzić spokojne życie. Wszystko zmienia się zimą 1940 roku, gdy razem z całą rodziną zostaje załadowana do pociągu towarowego i wywieziona pięć tysięcy kilometrów od domu, na Syberię.

W surowych warunkach syberyjskiego zesłania młoda kobieta podejmuje ogromny wysiłek, aby zapewnić rodzinie przetrwanie. Szczególnie troszczy się o młodszego brata. Ukochany, który został w Polsce, nie daje znaku życia, a nadzieja na powrót do kraju z czasem coraz bardziej się oddala. W tej sytuacji Apolonia zaczyna szukać szczęścia tam, gdzie wcześniej by się go nie spodziewała, i zbliża się do zakochanego w niej Andrieja.

Po zakończeniu wojny nadchodzi długo wyczekiwana chwila powrotu do Polski. Powieść opowiada o bólu, cierpieniu i strachu związanych z deportacją, a także o miłości, poświęceniu i nadziei, która pozwala przetrwać.