Czarne i modre

Grzegorz jest wziętym laryngologiem w średnim wieku i urodzonym buntownikiem, co nie ułatwia mu życia osobistego. Pozostaje skłócony z otoczeniem i z samym sobą, a mimo zawodowej pozycji wciąż szuka odpowiedzi na pytanie, kim jest i gdzie jest jego miejsce.

Podczas ostrego dyżuru trafia do niego pacjent, Zygmunt Klamiński, który sposobem bycia i wypowiedziami przypomina lekarzowi jego własnego ojca. Z czasem chory staje się dla Grzegorza kimś więcej niż przypadkiem medycznym: namiastką relacji, której bohater nigdy nie przeżył, i adresatem niespełnionej synowskiej miłości.

Przekroczenie granicy między rolą lekarza a osobistym zaangażowaniem nie może pozostać bez skutków. Wojciech Bieńko opowiada o samotności, nierozliczonych relacjach rodzinnych i o tym, jak dawne braki wpływają na decyzje dorosłego człowieka.