Bycie i czas

Martin Heidegger rozpoczyna od pytania o sens bycia, które jego zdaniem zostało przesłonięte przez tradycję filozoficzną. Zamiast tworzyć katalog rodzajów istniejących rzeczy, analizuje sposób istnienia człowieka określany terminem Dasein. To byt, dla którego własne istnienie jest problemem i który zawsze znajduje się już w świecie relacji, praktyk oraz znaczeń.

Pojęcie bycia-w-świecie pozwala Heideggerowi odejść od prostego podziału na podmiot i przedmiot. Człowiek nie obserwuje świata z zewnątrz, lecz działa w nim, używa narzędzi, współistnieje z innymi i interpretuje własne możliwości. Codzienność może prowadzić do podporządkowania anonimowym oczekiwaniom „Się”, w których jednostka przejmuje gotowe sposoby myślenia i działania.

Analiza troski, nastroju, rozumienia i mowy opisuje podstawowe struktury egzystencji. Szczególne znaczenie ma bycie-ku-śmierci: świadomość skończoności może ujawnić jednostce niepowtarzalność jej możliwości i umożliwić bardziej autentyczne odnoszenie się do własnego życia. Heidegger łączy te zagadnienia z czasowością, pokazując, że przeszłość, teraźniejszość i przyszłość nie są jedynie następującymi po sobie punktami, lecz sposobami organizującymi ludzkie rozumienie siebie.

„Bycie i czas”, opublikowane po niemiecku w 1927 roku jako „Sein und Zeit”, wpłynęło na rozwój fenomenologii, hermeneutyki, egzystencjalizmu i późniejszej filozofii kontynentalnej. Dzieło pozostało niedokończone w stosunku do pierwotnego planu, jednak jego aparat pojęciowy stał się podstawą licznych debat o ontologii, interpretacji i ludzkiej skończoności.

Polskie wydanie w przekładzie Bogdana Barana zawiera również jego przedmowę i przypisy. Edycja PWN z 2007 roku jest drugim wydaniem i liczy 568 stron. Książka należy do serii „Biblioteka Współczesnych Filozofów” i jest przeznaczona dla czytelników zainteresowanych filozofią XX wieku, ontologią oraz teorią interpretacji.