Bezpowrotność

Oliwia wychowuje trzynastoletnią Julię bez pomocy jej ojca. Choroba córki, zespół chronicznego zmęczenia, wpływa na rytm każdego dnia: trzeba organizować wizyty lekarskie, planować opiekę i reagować na potrzeby dziewczynki. Oliwia próbuje zapewnić jej możliwie stabilne życie, choć brakuje jej czasu, pieniędzy i kogoś, z kim mogłaby podzielić się odpowiedzialnością. Powtarzalne obowiązki są dla niej wyrazem troski, lecz nie usuwają zmęczenia, lęku ani poczucia osamotnienia.

Drugi głos należy do Krzysztofa. Trzynaście lat wcześniej wyjechał do Irlandii i zniknął z życia Oliwii oraz Julii. Powieść przygląda się decyzji o odejściu z jego perspektywy, a zarazem pokazuje konsekwencje, które ponoszą osoby pozostawione w kraju. Nowe miejsce zamieszkania nie zamknęło spraw rodzinnych. Upływ czasu zmienił życie wszystkich trojga, lecz nie sprawił, że wcześniejszy wybór przestał mieć znaczenie.

„Bezpowrotność” została zbudowana z dwóch opowieści, które można poznawać w różnej kolejności. Czytelnik może najpierw zobaczyć codzienność Oliwii albo zacząć od historii Krzysztofa. Taki układ pozwala spojrzeć na te same relacje z odmiennych stron, bez sprowadzania ich do jednej oceny. W centrum pozostaje Julia: jej choroba wymaga stałej obecności dorosłego, podczas gdy między rodzicami istnieje długa historia nieobecności i niewyjaśnionych decyzji.

Beata Skrzypczak i Marek Zychla opisują skutki rodzinnego rozstania oraz pytanie o to, co można jeszcze zmienić po latach. Nie cofają czasu, który Oliwia spędziła sama z córką, ani nie unieważniają drogi wybranej przez Krzysztofa. Zestawiają doświadczenie opieki z perspektywą człowieka, który od niej odszedł. Powieść skupia się na odpowiedzialności, żalu i możliwościach rozmowy między ludźmi, których życie połączyła wspólna przeszłość, mimo że przez długi czas byli od siebie daleko.