Bezładne

Proza Adriana Zawadzkiego o charakterze autobiograficznym, określana przez autora jako pamiętnik intymny zanurzony w fantazji. Książka składa się z historii ludzi urodzonych w latach dziewięćdziesiątych: pokolenia, które nie pamięta kolejek z czasów PRL-u ani wojennych doświadczeń przodków i ma poczucie braku własnej przeszłości. W drodze ku przyszłości towarzyszą mu media, obawy związane z przyrodą i wirtualne złudzenia.

Bohater pozostaje w ciągłym ruchu. Wychodzi z dziecięcego łóżeczka, stawia pierwsze kroki, dorasta, uczy się nazywać świat, kocha i tęskni, stale przyspieszając. Fragmentaryczna narracja łączy wspomnienia dzieciństwa, domu i rodziny z tematami wiary, cielesności, przyjaźni oraz śmierci.