Życie. Anatomia opowiedziana inaczej

Gabriel Weston, brytyjska chirurżka, członkini Royal College of Surgeons i autorka literatury faktu, od czasów studiów miała poczucie, że w podręcznikowej anatomii czegoś brakuje. Gdy została lekarką, matką, a w końcu także pacjentką, coraz wyraźniej dostrzegała rozdźwięk między ciałem znanym z medycznej wiedzy a doświadczeniem życia w nim. Ta książka jest próbą opisania ludzkiego ciała z tych wszystkich perspektyw jednocześnie.

Autorka prowadzi czytelnika przez organizm narząd po narządzie, łącząc wiedzę medyczną z historią, filozofią, sztuką i własnymi przeżyciami. Wspomina, że do medycyny trafiła okrężną drogą – po studiach filologii angielskiej w Edynburgu, na kursie przeznaczonym dla absolwentów kierunków humanistycznych – i opisuje swoją wczesną fascynację chirurgią. Przywołuje także słowa francuskiego chirurga naczyniowego René Leriche’a, który w 1936 roku określił zdrowie jako życie w ciszy narządów.

W kolejnych rozdziałach pojawiają się między innymi serce, mózg, jelita, nerki, piersi i narządy rozrodcze. Przypomina, że nerki filtrują około dwustu litrów płynu, a jelita opisuje jako ważny narząd zmysłów, pozostający w nieustannej interakcji z zamieszkującymi je drobnoustrojami, a mózg jako miękki organ zamknięty w sztywnej puszce czaszki. Pisząc o sercu, opowiada o własnej wadzie serca, którą jako pierwszy wychwycił jej ówczesny partner, student medycyny, oraz o różnicach w leczeniu chorób serca u kobiet i mężczyzn – przypominając na przykład, że szanse kobiet na przeżycie pozaszpitalnego zatrzymania krążenia są o połowę mniejsze niż u mężczyzn. Omawia też historię badań nad anatomią kobiecego ciała, w tym zaniedbania wynikające z dawnych wyobrażeń o kobiecej seksualności, oraz dzieje chirurgii plastycznej piersi.

Osobiste wątki obejmują między innymi macierzyństwo – w tym urodzenie bliźniąt w wieku czterdziestu trzech lat – poważną chorobę jednego z synów, wypadek ojca, starzenie się oraz oczekiwanie na operację serca. Dzięki nim książka pokazuje, że narządy pełnią nie tylko określone funkcje biologiczne, lecz są także częścią historii, którą opowiadamy o sobie.

Weston pisze nie tylko o budowie i działaniu ciała, ale również o strachu, miłości, macierzyństwie, seksualności, chorobie i śmierci, a wiele zagadnień omawia z perspektywy kobiecego doświadczenia. Z jej opowieści wyłania się obraz ciała o wiele bardziej kruchego, niepokojącego i zdumiewającego, niż zwykle sobie wyobrażamy.