Żegnaj, sikorko!

Archibald każdego ranka czeka w ogrodzie na sikorkę, z którą zdążył się zaprzyjaźnić. Pewnego dnia ptak nie pojawia się, a kolejne oczekiwanie nie przynosi zmiany. Chłopiec musi zmierzyć się ze smutkiem i pytaniem, dlaczego ktoś bliski nagle znika. Mama spokojnie tłumaczy mu, że sikorka już nie wróci, lecz jej obecność pozostanie w jego pamięci.

Opowieść prowadzi bohatera przez następujące po sobie pory roku. Zmieniająca się przyroda staje się obrazem przemijania, ale także odradzania się życia. Archibald stopniowo przyjmuje to, czego nie może zmienić, dostrzega nowe zjawiska wokół siebie i odkrywa, że wspomnienie przyjaciółki nie znika wraz z jej odejściem. To właśnie sikorka nauczyła go słuchać ogrodu i śpiewać, dlatego część wspólnego doświadczenia nadal mu towarzyszy.

Książka w prosty, poetycki sposób podejmuje temat śmierci, żałoby i pożegnania. Nie podaje szczegółowych biologicznych wyjaśnień, lecz koncentruje się na uczuciach dziecka oraz wspierającej rozmowie z rodzicem. Może służyć jako punkt wyjścia do rozmowy o utracie ukochanego zwierzęcia lub bliskiej osoby, pamięci, tęsknocie i stopniowym oswajaniu trudnych emocji. Ilustracje Pauline Martin uzupełniają tekst Astrid Desbordes, a całość należy do serii opowieści o Archibaldzie i jego uczuciach.