Zakurzone dziecko

Latem 1969 roku czternastoletni Kornel spędza czas na koloniach, z dala od domu i swoich rodziców, aktorów Adama i Zofii Kolebackich. Ich niespodziewana wizyta początkowo wygląda jak przerwa w zwykłym koloniowym dniu. Przywozi ich jednak tajemnicza kobieta w zwracającym uwagę samochodzie. Kornel zaczyna podejrzewać, że ojca łączy z nią romans. Zamiast czekać na wyjaśnienia dorosłych, postanawia sam ustalić, kim jest Isabel i co naprawdę dzieje się w rodzinie.

Prywatne śledztwo chłopaka szybko wykracza poza sprawy małżeńskie rodziców. Trop prowadzi do afery szpiegowskiej i działań Służby Bezpieczeństwa. Kornel wchodzi w sytuację, której zasad nie zna i której konsekwencji nie potrafi przewidzieć. W następstwie jego działań ktoś ginie. Chłopak obarcza się odpowiedzialnością za tę śmierć, choć nie ma pewności, czy rozumie cały przebieg wydarzeń. Poszukiwanie prawdy staje się więc także próbą poradzenia sobie z poczuciem winy.

Akcja rozgrywa się w Polsce czasów PRL, w otoczeniu artystycznej bohemy końca lat sześćdziesiątych i początku kolejnej dekady. Zajęci pracą rodzice Kornela należą do świata, który z perspektywy dziecka wydaje się atrakcyjny, lecz pozostawia wiele rzeczy niedopowiedzianych. To, co chłopak bierze za dowód zdrady, okazuje się początkiem znacznie bardziej złożonej historii. Obok rodzinnych napięć pojawiają się ludzie związani z wywiadem i służbami, a ich cele nie są dla nastolatka jasne.

„Zakurzone dziecko” łączy opowieść o dorastaniu z intrygą szpiegowską i czarnym humorem. Kornel uczy się, że dorośli nie zawsze mówią prawdę, a własne podejrzenia mogą prowadzić do błędnych wniosków. Jego próba zrozumienia relacji między Adamem, Zofią i Isabel stopniowo zmienia się w śledztwo dotyczące zdarzeń o znacznie szerszym zasięgu. Powieść pokazuje, jak jeden letni epizod wpływa na obraz rodziny, dzieciństwa i odpowiedzialności, nie odsłaniając od razu całej prawdy o śmierci, która naznacza życie Kornela.