Zaklęte szklarnie

Terlu Perna złamała prawo, ponieważ czuła się samotna: użyła zakazanego zaklęcia i stworzyła świadomą roślinę. Za nielegalne posłużenie się magią została przemieniona w drewniany posąg i umieszczona w Wielkiej Bibliotece Alyssium. Po latach niespodziewanie odzyskuje życie, lecz budzi się daleko od biblioteki, podczas zimy, na niemal bezludnej wyspie wypełnionej setkami magicznych szklarni.

Terlu jest zmarznięta i głodna. Jedynym człowiekiem, którego spotyka, okazuje się zrzędliwy ogrodnik. Mężczyzna proponuje jej nocleg, czyste ubranie i świeżo upieczone miodowe ciastka, dopóki nie będzie gotowa wrócić do domu. Bohaterka nie może jednak powrócić do dawnego życia i nie jest pewna, czy w ogóle tego pragnie. Szklarnie, pełne śpiewających kwiatów i niezwykłych roślin, stają się dla niej miejscem, w którym po raz pierwszy od dawna widzi możliwość nowego początku.

Sytuacja zmienia się, gdy Terlu odkrywa, że magia podtrzymująca wyspę słabnie. Rośliny zaczynają obumierać, a bez znalezienia przyczyny całe niezwykłe środowisko może zostać zniszczone. Aby je ocalić, bohaterka musi ponownie naruszyć zakaz, za który wcześniej została ukarana. Tym razem nie działa samotnie: pomaga jej ogrodnik, świadoma róża oraz skrzydlaty kot.

Poszukiwanie rozwiązania prowadzi do tajemnic nieżyjącego czarodzieja i do historii wyspy. Terlu wykorzystuje wiedzę bibliotekarki, doświadczenie w pracy z zaklęciami oraz rodzącą się współpracę z nowymi towarzyszami. Ratowanie szklarni staje się równocześnie próbą zaufania komuś po latach izolacji.

Powieść łączy kameralną fantasy z romansem i opowieścią o drugiej szansie. Choć rozgrywa się w świecie znanym z cyklu „Magia spod lady”, przedstawia odrębną historię. Jej główne motywy to samotność, odpowiedzialność za użycie magii, tworzenie domu oraz gotowość do wybaczenia sobie i innym. Relacja Terlu z ogrodnikiem rozwija się wraz z walką o ocalenie wyspy, a decyzja o pozostaniu przestaje być wyłącznie ucieczką od przeszłości.