Wypiór

„Wypiór” Grzegorza Uzdańskiego to powieść wierszem, napisana trzynastozgłoskowcem – miarą kojarzoną przede wszystkim z polską epiką romantyczną. Autor wykorzystuje tę tradycyjną formę do opowiedzenia historii na wskroś współczesnej, rozgrywającej się w dzisiejszej Warszawie.

Bohaterami jest para wielkomiejskich trzydziestolatków, znerwicowanych i zmęczonych, których związek zaczyna się rozpadać. Realistyczny, podszyty humorem obraz ich codzienności zostaje zderzony z elementem niesamowitym: jedną z głównych ról odgrywa tu Adam Mickiewicz, który powraca jako wampir i wkracza w życie pary.

Utwór działa na kilku poziomach. Jest opowieścią obyczajową o relacjach, lękach i oczekiwaniach pokolenia trzydziestolatków, a jednocześnie próbą zmierzenia się z dziedzictwem romantyzmu i jego obecnością w polskiej wyobraźni. Uzdański nawiązuje przy tym do rozpoznań Marii Janion dotyczących romantycznego paradygmatu i figury upiora.

Całość utrzymana jest w konwencji bliskiej kabaretowi literackiemu: powaga klasycznej frazy sąsiaduje z ironią, pastiszem i językiem codziennym. Książka zainteresuje czytelników współczesnej polskiej literatury, miłośników zabaw formą oraz osoby ciekawe nowych odczytań tradycji romantycznej.