Wyborny trup

W świecie przedstawionym przez Agustinę Bazterricę wirus sprawia, że mięso zwierząt zostaje uznane za niebezpieczne. Zamiast zrezygnować z jego konsumpcji, społeczeństwo legalizuje hodowlę i ubój ludzi. Nowe prawo, język urzędowy i praktyki przemysłu stopniowo normalizują to, co wcześniej byłoby niewyobrażalne. Człowiek przeznaczony do spożycia staje się „produktem” albo „mięsem specjalnym”, a słowa pomagają ukryć przemoc konieczną do działania całego systemu.

Marco Tejo pracuje w zakładzie uboju i zna każdy etap produkcji. Kontroluje dostawy, nadzoruje procedury oraz utrzymuje kontakty z hodowcami i kontrahentami. Jest synem rzeźnika, dlatego branża stanowi część jego rodzinnego doświadczenia, lecz osobista strata i rozpad małżeństwa sprawiają, że z rosnącym dystansem obserwuje otaczającą go rzeczywistość. Nie odrzuca systemu otwarcie; funkcjonuje w nim, choć dostrzega sposoby, w jakie przepisy i rutyna pozwalają ludziom przestać widzieć ofiary.

Jeden z kontrahentów przekazuje mu żywą kobietę wyhodowaną na mięso. Posiadanie jej w domu jest ryzykowne, a obowiązujące reguły wyznaczają kilka dopuszczalnych sposobów wykorzystania takiego „okazu”. Marco nie traktuje jednak kobiety wyłącznie zgodnie z przemysłową klasyfikacją. Podejmowane przez niego decyzje prowadzą do relacji, która narusza prawo i zmusza go do konfrontacji z własnym udziałem w świecie opartym na uprzedmiotowieniu.

Powieść opisuje działanie hodowli, rzeźni, laboratoriów i innych instytucji korzystających z legalnego handlu ludzkim ciałem. Obok przemocy fizycznej analizuje mechanizmy języka, przyzwyczajenia i interesu ekonomicznego, dzięki którym społeczeństwo akceptuje nowy porządek. Historia Marco stawia pytania o granice współczucia, zdolność przystosowania się do okrucieństwa oraz łatwość, z jaką moralne zakazy można zastąpić procedurami.