Wspomnienia sztucznej inteligencji

Proza Wojciecha Tadkowskiego łącząca fantastykę naukową z literaturą erotyczną. Autor wychodzi od pytań o przyszłość: czy za sto lub dwieście lat ludzie będą żyć wśród androidów, czyli człekokształtnych robotów wyposażonych w sztuczną inteligencję, i czy maszyny łudząco podobne do człowieka staną się dla niego pomocą, czy raczej konkurencją. Zastanawia się też, czy wizje androida jako doskonałego żołnierza albo idealnej partnerki to tylko pomysły twórców science fiction, czy zapowiedź kolejnej rewolucji technicznej.

Bohaterką i narratorką jest Samanta, android o kobiecej postaci. Ma świadomość własnego istnienia i poczucie odrębności, a jej wygląd pozostaje niezmiennie młody. Ukończyła studia medyczne, a rozgłos przyniosły jej działalność społeczna oraz udział w spotkaniach z przedstawicielami obcej cywilizacji.

Wspomnienia Samanty koncentrują się wokół dwóch spraw: określenia swojego miejsca wśród ludzi oraz życia erotycznego. Została skonstruowana tak, by bliskość fizyczna sprawiała jej przyjemność, i nie odczuwa oporów przed częstymi zmianami partnerów. Około połowy tekstu zajmują opisy jej przygód, miejscami bardzo szczegółowe, lecz według wydawcy pozbawione wulgarności.

Druga połowa pokazuje inną stronę bohaterki: potrzebę porozumienia z ludźmi, przyjaźni, wzajemnej pomocy i emocjonalnego przywiązania, a nawet uczucia, które można by nazwać miłością. Książka stawia w ten sposób pytanie o granicę między człowiekiem a maszyną oraz o to, czym są uczucia istoty stworzonej sztucznie.

Ze względu na liczne sceny erotyczne publikacja jest przeznaczona wyłącznie dla dorosłych czytelników.